O Khartoum i Gaerdydd: Hanes Siddig 

Cyn dod i Gymru, roeddwn i’n byw yn Sudan, yn canolbwyntio ar fy astudiaethau ac yn meddwl am y dyfodol, fel mae llawer o bobl ifanc yn ei wneud. Tua 2016 a 2017, roedd bywyd yn teimlo’n llawn posibiliadau, er bod ansicrwydd wastad yn bresennol. Erbyn 2019, roedd hi’n amlwg nad oedd y sefyllfa yn Sudan am wella. Roedd sefydlogrwydd yn teimlo’n bell, ac nid oedd aros yno bellach yn teimlo’n ddiogel. 

Ym mis Ionawr 2020, cyrhaeddais i’r DU, ychydig cyn i bandemig COVID newid y byd. Doeddwn i ddim yn dod yn hollol ar fy mhen fy hun. Roedd fy mam wedi cyrraedd yn gynharach, yn 2018. Hi wnaeth osod y sylfaen, ac yn y pen draw llwyddodd i ddod â fi a fy chwaer draw i ymuno â hi. Doedd hi ddim jyst yn symud gwlad. Roedd hi’n ailuno teulu, ac yn ddechrau rhywbeth mwy diogel. 

Fe wnaethon ni ymgartrefu yng Nghymru, ac o’r dechrau cyntaf, roedd rhywbeth yn teimlo’n iawn. Doeddwn i erioed wedi byw mewn rhan arall o’r DU, ond roedd Cymru’n teimlo’n garedig ar unwaith. Roedd pobl yn gynnes ac yn groesawgar mewn ffordd dawel a gwir. Roedd yna ymdeimlad o hawddgarwch a dynoliaeth nad oeddwn i wedi’i brofi o’r blaen, ac mae hynny wedi aros gyda fi. 

Mae fy mam wedi bod yn ysbrydoliaeth enfawr i mi. Fe ddechreuodd eto o’r dechrau, hyfforddi fel nyrs iechyd meddwl, ac mae hi ar fin graddio o Brifysgol De Cymru. Doedd hi ddim jyst wedi dod â ni i le diogel, roedd hi’n dangos i ni sut i ailadeiladu. Roedd gwylio hi’n llwyddo yn rhoi’r hyder i mi adeiladu fy llwybr fy hun. 

Ar gyfer fy astudiaethau israddedig, symudais i Hull. Roedd addasu yno’n galetach, yn enwedig oherwydd yr acen. Yn Sudan, doeddem ni ddim yn ymarfer Saesneg llawer, felly roedd y dyddiau cynnar yn y DU yn heriol. Dros amser, fodd bynnag, fe wnes i addasu, fel gwnaethon ni i gyd. 

Un o’r pethau sy’n fy atgoffa fwyaf o Sudan yng Nghymru nid y bwyd na’r tywydd yw e, ond yr iaith. Mae clywed y Gymraeg o’m cwmpas a gweld arwyddion yn Gymraeg yn fy atgoffa o dafodieithoedd niferus Sudan. Mae rhai geiriau Cymraeg hyd yn oed yn fy atgoffa o Nubeg, iaith o ogledd Sudan. Nid yr un peth ydyw, ond mae’n teimlo’n ddigon cyfarwydd i godi atgofion. 

Roedd dod o hyd i’r gymuned Sudanese yma hefyd yn help mawr. I ddechrau, doeddem ni ddim yn adnabod llawer o bobl, ond yn raddol fe wnaethon ni gysylltu. Roedd yr ymdeimlad hwnnw o ddiwylliant a dealltwriaeth a rennir yn gwneud gwahaniaeth mawr. Hyd yn oed ymhell o adref, roedd darnau ohono’n dal yn agos. 

Rwy’n colli Sudan yn fawr. Rwy’n colli fy ffrindiau, ein hen dŷ, a’m teulu estynedig. Cafodd llawer ohonyn nhw eu dadleoli gan y rhyfel, rhai i’r Aifft, eraill yn dal yn Sudan. Rwy’n cadw mewn cysylltiad pan alla i. Mae’n anodd gwylio o bell wrth i’r byd symud ymlaen. 

Ar hyn o bryd, rwy’n astudio ar gyfer gradd Meistr mewn Gwyddor Data. Rwy’n byw yng Nghaerdydd ac yn teithio i Fryste ar gyfer fy astudiaethau. Mae fy nhaith addysgol wedi fy nghymryd i wahanol leoedd, o Dde Cymru i Hull ac yn awr i Fryste, ac rwyf wedi dysgu rhywbeth ym mhob cam. 

Pan fydd pobl yn gofyn i mi am y dyfodol, mae fy ateb yn syml. Rwyf eisiau diogelwch a thawelwch meddwl i mi fy hun ac i’m teulu. Hoffwn aros yng Nghymru. Mae Caerdydd yn teimlo’n llawn cyfleoedd, ac os yw fy nyfodol yma, rwy’n barod amdano. 

Rwy’n gwybod pa mor ffodus ydw i. Mae llawer o bobl o Sudan wedi wynebu teithiau llawer anoddach na’r un i mi. Mae’r teimlad hwnnw o ddiolchgarwch yn fy nghadw’n glir fy meddwl. Mae Cymru wedi dod yn ail gartref i mi, ac mewn sawl ffordd, mae’n teimlo fel cartref llawn. 

Dyma’r lle a groesawodd fi.