Doeddwn i byth wedi dychmygu y byddai fy nhaith yn dod â fi yma, i le lle mae’r gwynt yn canu alaw wahanol ac mae’r aer yn teimlo mor wahanol i gynhesrwydd Nigeria. Ond mae bywyd yn aml yn datblygu mewn ffyrdd annisgwyl. 

Fy enw i yw Chika. Cefais fy ngeni yn Jos, yng ngogledd Nigeria, er bod fy ngwreiddiau’n ddwfn yn nhiroedd yr Igbo yn y dwyrain. Roedd bywyd yn Nigeria yn llawn teulu. Rwy’n un o saith, wedi fy amgylchynu gan chwerthin, cysylltiad, ac ymdeimlad cryf o gymuned. Ond roedd hefyd yn anodd. Doedd bywyd ddim bob amser yn hawdd, ac roedd cyfleoedd yn gyfyngedig. Roedd y dyfodol yn aml yn teimlo’n ansicr, wedi’i lunio gan frwydro a’r angen i wthio ymlaen drwy’r amser jyst i symud ymlaen. Pan ddaeth y cyfle i symud i’r DU, fe wnes i ei gymryd, heb wybod beth oedd o’m blaen, dim ond gobeithio am rywbeth gwahanol. 

Doedd cyrraedd y DU ddim yn hawdd o gwbl. Symudais o le i le, o Lundain i Birmingham, o Coventry i Middlesbrough, byth yn setlo, byth yn teimlo’n wreiddiedig. Daeth pob symudiad â’i unigrwydd a’i ansicrwydd ei hun. Yna cyrhaeddais Gaerdydd, ac roedd rhywbeth yn wahanol. Roedd yna dynerwch yma, cynhesrwydd yn y ffordd roedd pobl yn siarad ac yn gwrando. Am y tro cyntaf, teimlais ymdeimlad o berthyn. Daeth Cymru’n noddfa i mi. 

Roedd dechrau eto yn golygu ailadeiladu fy mywyd o’r dechrau. Roeddwn i wastad wedi mwynhau gweithio gyda fy nwylo, ac roedd trin gwallt yn teimlo fel llwybr naturiol. Ond pan gyrhaeddais i gyntaf, roedd hi’n anodd iawn dod o hyd i salon oedd yn gweithio gyda gwallt Affro. Cerddais i mewn i nifer o salonau, yn gofyn am doriad gwallt syml, ond cael fy nhroi i ffwrdd bob tro. Ar ôl dros ddwy flynedd yng Nghymru, daeth y frwydr i ddod o hyd i’r gwasanaeth oedd ei angen arnaf yn wthiad i mi wneud newid, nid yn unig i mi fy hun, ond i eraill oedd wedi teimlo ei fod wedi cael ei heithrio. 

Cofrestrais yn yr hyn oedd bryd hynny’n Goleg Glan Hafren, gan astudio trin gwallt Lefel 2 a 3 dros dair blynedd. Doedd hi ddim yn hawdd. Doedd gen i ddim arian ar gyfer offer na gwisgoedd gwaith, ac ar adegau roedd hi’n teimlo’n amhosibl. Ond daeth cefnogaeth pan oedd ei hangen fwyaf arnaf. Helpodd sefydliad lleol i dalu cost fy offer, gan agor drws na allwn i fod wedi’i agor ar fy mhen fy hun. Yn y flwyddyn gyntaf honno, cefais wobr y Myfyriwr Gorau, eiliad a ddangosodd i mi fy mod yn perthyn, a bod fy ngwaith caled yn cyfrif. 

Ar ôl cwblhau fy BTEC mewn Busnes, agorais fy salon fy hun, Hair Affairs, yn 2016. Mae’n fwy na busnes. Mae’n fan lle mae pawb, beth bynnag yw eu math o wallt neu eu cefndir, yn teimlo’n groesawgar. Mae’n bont rhwng diwylliannau ac yn lle o ddealltwriaeth. 

Heddiw, rwyf wedi adeiladu bywyd yng Nghymru. Mae fy mhlant yn siarad Cymraeg, iaith sy’n estron i’m tafod ond yn gyfarwydd iawn i’w calonnau. Rwy’n dal i golli Nigeria, y cynhesrwydd, y closrwydd, a sŵn bywyd yn llenwi’r strydoedd. Ond mae Cymru’n gartref i mi nawr hefyd. Cartref sydd wedi’i lunio gan garedigrwydd, cyfleoedd, a’r gred, waeth ble rydyn ni’n dechrau, bod modd dechrau eto bob amser. 

Fy mreuddwyd nawr yw rhannu’r hyn rydw i wedi’i ddysgu, i ddysgu eraill y sgiliau wnaeth newid fy mywyd. Oherwydd pan rydyn ni’n rhannu’r hyn sydd gennym, rydyn ni’n gwneud i’r byd deimlo ychydig yn nes at ei gilydd, ac ychydig yn fwy fel cartref.