Ym 1876, cynhaliwyd yr Eisteddfod Genedlaethol yn Wrecsam am y tro cyntaf.
Roedd yn Eisteddfod gofiadwy, ond am resymau trist. Dyfarnwyd y Gadair i Thomas Jones o Langollen, oedd ag enw barddol Taliesin o Eifion, am ei awdl. Yn anffodus, bu farw Taliesin o Eifion y noson yr anfonwyd ei gerdd i Wrecsam. Dyma’r tro cyntaf yn hanes yr Eisteddfod i’r Gadair gael ei gorchuddio mewn du er cof (yr ail dro mwyaf adnabyddus oedd pan ddyfarnwyd y Gadair i Hedd Wyn ym 1917, 6 wythnos ar ôl i’r bardd farw mewn brwydr yn ystod y Rhyfel Byd Cyntaf).
Roedd adroddiad ym mhapur Baner ac Amserau Cymru yn dweud bod y seremoni’n un emosiynol. Dechreuodd y Fonesig Edith Wynne grïo yn ystod ei pherfformiad ac roedd aelodau’r gynulleidfa yn eistedd ‘a’r dagrau yn burstio allan yn ddistaw, ac yn rhedeg yn afonydd ar hyd eu gruddiau